W 2004 roku, dokładnie w 50. rocznicę matury, absolwenci klasy XI a zainicjowali coś, co z jednorazowego jubileuszu szybko przerodziło się w piękną, wieloletnią tradycję. Dzięki staraniom Grzegorza Cisowskiego udało się doprowadzić do pierwszego spotkania kolegów, które odbyło się w restauracji Pollera przy ul. Szpitalnej w Krakowie. Wzięło w nim udział 14 osób. To właśnie wtedy zapadła decyzja, że nie będzie to jedynie sentymentalny powrót do przeszłości, lecz początek regularnych spotkań i prób odnalezienia jak największej liczby dawnych kolegów z klasy.

Przez kolejne lata absolwenci spotykali się co roku osobiście. Z czasem, opierając się na dokumentach szkolnych i własnych poszukiwaniach, odtwarzali i aktualizowali listę tych, którzy przewinęli się przez klasę. Podejmowali także próby dotarcia do kolegów, z którymi kontakt się urwał — nawet za pośrednictwem mediów społecznościowych. Choć nie wszystkie te poszukiwania zakończyły się sukcesem, sama idea wspólnoty i pamięci przetrwała.

Gdy spotkania „w realu” stały się trudniejsze — najpierw z powodu pandemii, a także z uwagi na zaawansowany wiek uczestników — tradycja nie zanikła, lecz zyskała nową formę. Od kilku lat koledzy spotykają się co miesiąc online, zawsze w ostatnią niedzielę miesiąca: najpierw przez Skype, a obecnie na Teamsie. Jak sami podkreślają, mimo tak częstych rozmów wciąż nie brakuje im tematów. Wracają wspomnieniami do szkolnych lat, nauczycieli, losów rodzin w czasie wojny, a także do własnych dróg zawodowych, pasji i osiągnięć.

To historia niezwykła także dlatego, że pokazuje trwałość więzi budowanych w młodości. Przez klasę XI a przewinęło się 53 kolegów. Według niepełnej dziś wiedzy 14 z nich już nie żyje, a grono tych, którzy pozostają w kontakcie i nadal uczestniczą w spotkaniach, liczy obecnie około 10 osób. Mimo upływu czasu, zmian miejsc zamieszkania i życiowych dróg, ta wspólnota nadal istnieje — żywa, serdeczna i wierna pamięci o swojej szkole.

Losy absolwentów rozeszły się w wielu kierunkach: od Krakowa po Warszawę, Wiedeń, Mediolan, Olkusz, Jelenią Górę i Opole. Wśród nich są lekarze, naukowcy, architekci, inżynierowie i społecznicy. Łączy ich jednak coś więcej niż szkolne świadectwo sprzed lat — łączy ich poczucie przynależności, wdzięczność za wspólnie przeżytą młodość i potrzeba podtrzymywania relacji, które przetrwały ponad siedem dekad.

Ta opowieść jest nie tylko wzruszającym świadectwem przyjaźni, ale także pięknym dowodem na to, że duch szkoły trwa w jej absolwentach przez całe życie. Być może publikacja tej historii pozwoli dotrzeć jeszcze do innych żyjących kolegów lub ich bliskich i uzupełnić wiedzę o dalszych losach klasy XI a — jednej z tych klas, które na zawsze pozostają częścią historii szkoły.

SAIP VLO dziękuje Kolegom za podzielenie się wspomnieniami. 

Poniżej oryginalna opowieść:

Klub Starszych Panów  –  Orły Witkowskiego

Był rok 2004, a więc minęło równe 50 lat od zdania przez nas matury. Jeden z naszych kolegów, Grzesiek Cisowski, zainicjował starania, by doprowadzić do jubileuszowego spotkania. Sobie tylko znanymi sposobami wszedł w posiadanie możliwych do uzyskania adresów i tak, w liczbie 14 osób, spotkaliśmy się w restauracji Pollera przy ul. Szpitalnej (zdj. 1 i 2). Było to nasze pierwsze spotkanie i każdy z nas, już emerytów, starał się poinformować pozostałych o tym, jak minęło mu tych pięćdziesiąt lat. Efekt tego spotkania był taki, że postanowiliśmy regularnie je kontynuować i w miarę możliwości dotrzeć do jak największej liczby naszych kolegów szkolnych.

Zdj. 1. Spotkanie w hotelu Pollera – 2004 r.

Zdj. 2. Spotkanie w hotelu Pollera – 2004 r.

W oparciu o dokumenty szkolne, a także poszukiwania każdego z nas, dopracowaliśmy się listy osób, które przewinęły się przez naszą klasę i którą aktualizujemy, bo niestety jest nas coraz mniej. W swoim czasie opublikowaliśmy na Facebooku listę osób „poszukiwanych”, licząc, że oni sami albo ich dzieci czy wnuki na nią trafią i powiększymy nasze grono spotykających się. Niestety rezultat był zerowy.

Tak więc kontynuowaliśmy nasze coroczne spotkania w realu, w coraz mniejszym gronie, do momentu wybuchu pandemii COVID-19. Od tego momentu 89-latkowie udowadniają, że nieobce są im zdobycze najnowszych technologii, i spotykamy się jeszcze częściej, bo w każdą ostatnią niedzielę miesiąca: najpierw na Skypie (zdj. 3), a kiedy Microsoft go wycofał — teraz na Teamsie. I, co ciekawe, mimo tak częstego widzenia się nie brakuje nam tematów do rozmowy.

Zdj. 3. Spotkanie na Skype.

Najczęściej wracamy myślami do czasów szkolnych, wspominając przedstawicieli Grona Pedagogicznego, m.in. prof. prof. Zofię Gorczany (zdj. nr 4), Władysława Horbackiego (zdj. nr 5), Jana Bałabuszyńskiego (zdj. nr 6), Olgę Krzyżanowską, Stanisława Junika, Witolda Grzybka, Andrzeja Filipka (zdj. nr 7), Jana Kroka (zdj. nr 8) i innych. Dla przypomnienia dołączamy niektóre zdjęcia z nimi, w otoczeniu kolegów, ówczesnej Rady Pedagogicznej (zdj. nr 10), a także nas samych (zdj. nr 11–12).

Zdj. 4. Z prof. Zofią Gorczany.

Zdj. 5. Prof. Władysław Horbacki.

Zdj. 6. Prof. Jan Bałabuszyński.

Zdj. 7. Z prof. Andrzejem Filipkiem.

Zdj. 8. Z prof. Janem Krokiem.

Zdj. 9. Spotkanie w 1997 r.

Zdj. 10. Rada Pedagogiczna.

Zdj. 11. Klasa XIa.

Zdj. 12. Klasa XIa

Wracamy też często wspomnieniami do losów naszych rodzin w czasie wojny. Byliśmy dziećmi wojny — mieliśmy po dwa lata, gdy wybuchła wojna. Niektórzy z nas nie pamiętają swoich ojców, którzy poszli na wojnę i z niej nie wrócili.

Bardzo dużo czasu poświęcamy podczas naszych spotkań na dzielenie się naszymi losami po zdaniu matury, karierą zawodową, osiągnięciami pozazawodowymi oraz zainteresowaniami i pasjami.

Spotykamy się od 22 lat. Załączamy niektóre zdjęcia (zdj. nr 13–17) z tych spotkań. W ciągu tych lat opuściło nas, odchodząc na wieczny spoczynek, sześciu kolegów. Rozjechaliśmy się w wielu kierunkach. Czterech kolegów nadal mieszka w Krakowie, pozostali w Wiedniu, Mediolanie, Warszawie, Olkuszu, Jeleniej Górze i Opolu. Pozostało nas dziesięciu i chcemy się przedstawić jako — mamy nadzieję — godni prekursorzy późniejszych absolwentów jednego z trzech dawniej i obecnie najlepszych liceów ogólnokształcących w kraju.

Zdj. 13. Spotkanie w 2012 r.

Zdj. 14. Spotkanie w 2012 r.

Zdj. 15. Spotkanie w 2013 r.

Zdj. 16. Spotkanie w 2014 r.

Zdj. 17. 40-sta rocznica matury.

W kolejności alfabetycznej:

• Jan Ciećkiewicz — absolwent Akademii Medycznej w Krakowie, doktor nauk medycznych, specjalista chirurgii i medycyny ratunkowej; prowadził w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego Zakład Medycyny Katastrof i Pomocy Doraźnej, był przez dwie kadencje prezesem Okręgowej Izby Lekarskiej w Krakowie; odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i medalem „Dziękujemy za wolność” Stowarzyszenia Sieć Solidarności.
• Grzegorz Cisowski — absolwent Politechniki Krakowskiej, magister inżynier mechanik; zajmował się projektowaniem i budową przemysłowej aparatury kontrolno-pomiarowej, rozbudową i budową zakładów przemysłu elektronicznego, a także projektowaniem i budową instalacji odsiarczania spalin, ekranów akustycznych i obiektów ochrony przeciwdźwiękowej. Założył własną firmę projektową. Odznaczenia: brązowy medal „Za zasługi dla obronności kraju”, odznaka „Honorowy Wolontariusz”.
• Jerzy Jaroszewski — absolwent Akademii Medycznej w Krakowie, doktor nauk medycznych, specjalista chirurgii ogólnej; ordynator chirurgii ogólnej Wojewódzkiego Szpitala w Nowym Sączu, specjalista wojewódzki w dziedzinie chirurgii ogólnej w województwie nowosądeckim, zastępca rzecznika przy Okręgowej Komisji Kontroli Zawodowej w Krakowie, specjalista chirurgii w szpitalu w Tobruku w Libii, biegły sądowy w zakresie chirurgii ogólnej; odznaczony medalem za długoletnie pożycie małżeńskie (50 lat).
• Jerzy Okulski — absolwent Akademii Medycznej w Krakowie, doktor nauk medycznych, internista, hematolog, gastroenterolog, specjalista medycyny sportowej; aktywnie udzielał się w Zrzeszeniu Studentów Polskich. Wyemigrował do Austrii, gdzie po praktyce szpitalnej założył pierwszą w Wiedniu własną praktykę gastroenterologiczną. Mimo inwalidztwa czynnie uprawiał sport, angażował się w sport osób niepełnosprawnych i odpowiadał za organizację medyczną dwóch igrzysk paraolimpijskich. Odznaczenia: Złota Odznaka ZSP, Odznaka Honorowa za zasługi dla Republiki Austrii, Złota Odznaka Honorowa Lekarza w Wiedniu, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
• Andrzej Pawłowski — absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, magister chemii, główny specjalista do spraw produkcji azotowej w ZPRiP „Petrochemia”; odznaczony Złotą Odznaką „Zasłużony dla Przemysłu Chemicznego” oraz Brązowym i Złotym Krzyżem Zasługi. Syn ostatniego przed wojną i pierwszego po wojnie dyrektora naszej szkoły, Edwarda Pawłowskiego.
• Jacek Sokalski — absolwent Politechniki Krakowskiej, magister inżynier architekt; wygrana w Międzynarodowym Konkursie CECA w Luksemburgu zapoczątkowała jego pracę zawodową w Mediolanie we Włoszech. Założył własne biuro projektowe, w którym projektowano — na terenie Włoch i poza nimi — obiekty edukacyjne, mieszkaniowe, centra handlowe oraz wyciągi narciarskie w Alpach, Dolomitach i za granicą.
• Jerzy Sulimir — absolwent Politechniki Krakowskiej, magister inżynier mechanik; współzałożyciel w Jeleniej Górze pierwszego w Polsce powiatowej Zakładu Elektronicznej Techniki Obliczeniowej (ZETO), gdzie przeszedł drogę od projektanta systemów elektronicznego przetwarzania danych do stanowiska dyrektora naczelnego. Prowadził działalność samorządową, edukacyjną i społeczną, był współzałożycielem organizacji pożytku publicznego — Polskiego Stowarzyszenia Choroby Huntingtona. Odznaczenia: Srebrny Krzyż Zasługi, Medal Honorowy „Zasłużony dla m. Jeleniej Góry”, Odznaka „Zasłużony dla woj. jeleniogórskiego”, Złoty Krzyż Zasługi.
• Czesław Szymański — absolwent Studium Nauczycielskiego w Białymstoku i Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu, magister fizyki; pracownik naukowy WSP, przekształconej później w Uniwersytet Opolski, a także pracownik Zakładu Medycyny Nuklearnej Szpitala Wojewódzkiego w Opolu. Autor specjalistycznych projektów technologicznych zatwierdzanych przez Centralne Laboratorium Ochrony Radiologicznej w Warszawie, autor specjalistycznego urządzenia wykorzystywanego przy przygotowywaniu prac doktorskich i magisterskich, współautor publikacji naukowych wydawanych w kraju i za granicą. Odznaczenia: Srebrny Krzyż Zasługi, Odznaka „Za Zasługi dla Miasta Opola”.

W ciągu tych 22 lat spotkań niestety opuścili nas także koledzy z naszej klasy, którzy osiągali sukcesy życiowe godne zauważenia i upamiętnienia, m.in.:

• Jerzy Mikułowski-Pomorski — absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, doktor praw i socjolog, profesor zwyczajny, wieloletni pracownik naukowy Uniwersytetu Jagiellońskiego, autor licznych publikacji naukowych i książek, doktor nauk humanistycznych Polskiej Akademii Nauk, członek wielu organizacji krajowych i międzynarodowych, działacz społeczny. Przez dwie kadencje pełnił funkcję rektora Akademii Ekonomicznej w Krakowie, był promotorem wielu prac doktorskich. Odznaczenia m.in.: Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, odznaka „Honoris Gratia” Prezydenta Miasta Krakowa, doktoraty honoris causa uczelni w kraju (Uniwersytet Śląski) oraz uniwersytetów w USA i Wielkiej Brytanii.
• Andrzej Gaberle — absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, doktor nauk prawnych, kryminolog, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, pracownik naukowy UJ, autor licznych prac naukowych, poseł na Sejm II kadencji RP. Odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, pośmiertnie Krzyż Komandorski tego Orderu.

Udostępniając tę informację i licząc, że znajdzie się ona na stronach Stowarzyszenia oraz na facebookowym profilu Szkoły, żywimy nadzieję, że dotrze ona do jeszcze żyjących kolegów lub ich bliskich i pozwoli uzupełnić wiedzę o ich losach.

Luty 2026 r.

Zdjęcia i tekst przesłany przez Jerzego Sulimira.

W tym roku obchodzimy Jubileusz 130-lecia Zasiedlenia Gmachu Zakładu.

Obchody Jubileuszu 130-lecia Zasiedlenia Budynku Zakładu zostały objęte

Honorowym Patronatem Prezydenta Miasta Krakowa
dra Aleksandra Miszalskiego

Patronat medialny